White Paper

վերջին անգամ չեմ հիշում երբ էի թուղթը բացել հենց բլոգ գրելու համար, մանավանդ որ էմոցիաներիցս պիտի խոսեմ։ էս երևի բաց լինելու ու էմոցիաներիցս հատուկ խոսելու որոշմանս պրակտիկ արտահայտումներիցս մեկն ա, չգիտեմ․․․  կյանքիս էս փուլում սպառվածը լավագույն բառն ա, որ նկարագրում ա ինձ․ էմոցիոնալ, ֆիզիկական, աշխատանքային ու միջանձնային հարաբերությունների մակարդակներում ես սպառված եմ։   ներսումս բառեր չկան, որ ուզում եմ ասել․ էս միտքը/զգացողությունը ամենաշատն եմ ունենում վերջերս։ մտածում էի երևի դատարկված եմ, ինչ-որ դատարկ շրջան ա մոտս, բայց չէ դատարկ լինելը ավելի կարիքս ա էս պահին, քան էն ինչ ունեմ։ ես անընդհատ ինչ-որ շփումների մեջ եմ, օրվա ու շաբաթվա մեծ մասը ես մարդկանց հետ եմ շփվում, շատ մարդկանց, անընդհատ խոսում եմ, լսում եմ, ասում եմ, օրվա վերջում էլ մեսինջերս եմ ստիպված բացում, որովհետև անընդհատ եկող ծնգոցը, մարդկանց նեղացած նամակները ավելի տհաճ են, քան շատ նամակներին պատասխանելը։ տպավորություն ունեմ, որ մարդիկ անընդհատ շփվելու ակնկալիք ունեն ինձնից․ ընտանիք, ընկերներ, ծանոթնե...

Երեկ իջել էի կենտրոն, մոտ 1.5-2 ամիս կենտրոնով չքայլելուց հետո վերջապես տաք ասֆալտն ու փոշոտ փողոցները տեսնելու պահն էր եկել: Հնարավոր բոլոր ձևերով ճանապարհս երկարացրի որ շատ լինելում փողոցներում: Ամբողջ մարմնով հասկացա, որ կարոտել եմ շոգ օդում շնչելուն ու ծառերի ստվերի հետևից գնալով քայլելուն, ֆիքսեցի որ ինձ ու ընկերենրիս եմ կարոտել դրսում: Հասկացա, որ ես սիրում եմ նեղ մայթերով քայլել, որտեղ շենքերը մեծ տարածք են զբաղեցնում, որ քայլում եմ հիմնականում մայթերի աջ կողմերով, մեկ-մեկ ձախով էլ եմ քայլում, բայց կենտրոնով քայլելուց անհարմարության զգացողություն եմ ունենում: Հիշեցի, որ կանգառները չեմ սիրում ու ֆիքսեցի որ կանգառների կողքով անցնելուց քայլերս արագանում են, իսկ սիրուն սրճարաններն անցնելուց մտքումս ասում եմ․ «հիշեմ մի օր գամ» ու հիմնականում չեմ էլ գալիս: Հասկացա, որ քաղաքն իմ ուզած տրամադրությունն ա ունենում ու որ ես եմ որոշում ինչ երաժշտության տակ պիտի էսօր շնչի քաղաքը․ դնում եմ ականջակալներս, որտեղ գանգուր մազերով տղան ռուսերենով երգում ա սպասող փողոցների մասին: Հրապարակ հասնո...

Կարանտինի սկսելուց հետո, ոնց էլ չլինի տեսած կամ լսած կլինեք էսպիսի փոստեր սոց․ ցանցերում․ «ունքերս նորից միավորվել են», «ոտքերիս մազերը լա՜վ աճել են», «ինչքան հնարավոր մազեր կան, էս ընթացքում էկել են»: Շատերդ, գուցե, գտնվում եք էս իրավիճակում: Վերջին 20 օրվա ընթացքում շատ եմ տեսնում ու լսում էսպիսի քննարկումներ: Ես էլ ընկերներիս հետ պարբերաբար խոսում եմ էն մասին, որ ունքերս արդեն հանելու են, բեղիկների գոյության մասին էլ վաղուց մոռացել էի: Մազերի մասին քննարկումներին հետևելով ու ինքս էլ հաճախ դրանց մաս կազմելով, մեկ անգամ ևս ֆիքսեցի, որ մազերի գոյությունը մեզ՝ անհատական մակարդակում մեծ հաշվով չի խանգարում: Առանձնապես սթրեսային չեն ունքերի միջնամասում եղած կամ ասենք ոտքերի մազերը: Քանի տանն ենք ու մարդիկ մեր մազերը չեն տեսնում, մենք երբեմն ֆիքսում ենք դրանց առկայությունն ու անցնում առաջ: Իմ կարծիքով, մազերը սափրելու անհրաժեշտությունը ստեղծված գեղեցկության ստանդարտների արդյունք է: Արհեստականորեն ստեղծված այս ստանդարտներն անընդհատ լսելով ու տեսնելով մենք էլ սկսել ենք իսկապես կարևորե...

Արտակարգ դրության չգիտեմ որերորդ օրն է, բազկաթոռս իր մշտական տեղից եկավ պատուհանի դիմաց: Եռափեղկ պատուհանիցս երկնքի կապույտն իր երանգներով շոյում է աչքերս ու լցնում ներսս ․․․  թռչունները երամներով օդում պտույտ են գալիս, իրար հետևից, մի թռչնի պես ․․․  մի քանիսն անջատ են թռչում երամից՝ ազատ, բաց թևերով երկինքը կլանելով  Ամպերը մգանում են: Աչքիս առաջի պատկերը կարծես հորիզոնական արված լուսանկար լինի՝ նուրբ ու պարզ աչքով լուսանկարչի կողմից  ․․․  լուսանկարի ներքևի մասում՝ 1սմ-ի չափ, մի քիչ երևում են ծառերի ճյուղերը, ճյուղերի արանքից նկատելի է ամենաթանձր կապույտն այս երկնքի, ճյուղերի ծայրերից սկսած երկնքի գույնը սկսում է բացվել, լուսանկարի մեջտեղի մասում թանձր, մեղմ կապույտի երանգներն են խառնվում․՝ աջ կողմում մուգն է, ձախում՝ բացը: Լուսանկարի վերևի մասում բաց մոխրագույնի նմանվող կապույտն է, որ առանց մի ամպի կամ ամպագծի լցնում է լուսանկարը ծայրից ծայր  ․․․  հա, մեջտեղից մի քիչ վերև, լուսանկարի ամբողջ երկայնքով ձգվում է հոսանքի երկու բարակ լար, որ ց...

Չգիտեմ, սրա անունը լոքշ կարելի ա դնել, թե չէ, բայց էս մի բան ա ինչից ես հաճույք եմ ստանում, հաճույքը որն ա՝ կայֆ: Կայֆ բառն, իրականում, հաճախ եմ օգտագործում դեռ անհիշելի ժամանակներից: Ի՜նչ կայֆ ա, դրա կայֆը ո՞րն ա, շատ կայֆն ա, կյաֆ ա, չէ՞ ․․․ ու սենց լիքը արտահայտություններ, որ դէ դուք էլ գիտեք ինչ շատ իրավիճակներում են կիրառելի: «Կայֆ»-ն ինձ շատ երկար ա ուղեկցել, ու լիքը պատմություններ կան դրա հետ կապված (ուրիշ բան չմտածեք, բառը նկատի ունեմ․․․): Ջահել ժամանակ մի տղայի հետ էի հանդիպում, սովորական, ավանդական, միջի վիճակագրական հայ, 20ամյա երիտասարդ էր (որ բնակության վայրն էլ ասեմ, ամեն ինչ տեղը կընկնի իր կերպարի հետ կապված (կարծրատիպեր-կարծրատիպեր), բայց դէ, ձեր ի՞նչ գործ իմ անձնական կյանքի մանրամասները): Մի խոսքով, մի անգամ չեմ հիշում ինչից էինք խոսում ասեցի ․ «հա, շատ կայֆն ա», տենց մի տեսակ էղավ, բայց անցանք: Հետո, 2-րդ անգամ էլ «կայֆ»-ին հիշեցի՝ էլի անցանք, 3-րդ անգամ արդեն չդիմացավ ու ասեց, որ լավ չի, որ աղջիկը կայֆ բառն ա օգտագործում (ստեղից, ըստ ձեր ֆանտազիայի, կարող եք ենթ...

ամենօրյա լոքշի մասին կարելի ա լիքը փիլիսոփայական գրքեր գրել, դեպրեսիվ (դեպրեսիա տերմինը չճիշտ օգտագործելու համար սիրանուշը մի հատ կճպըցնի, որովհետև ինքը հոգեբան ա ու գիտի, թե ի՞նչ ա իրականում դեպրեսիան) ու դպրեսիայից բացող կինոներ նկարել, պարապ լինելու դեպքում, ձեռի հետ էլ մշակութային֊ազգագրական հետազոտություններ անել: գիտե՞ք, որ լոքշի մասին ա խոսքը՝ էն, որ առավոտ 9-ին բուձելնիկդ զարթնում ա, դու իրան 10 րոպեն մեկ քնացնում ես, ինքը, ճակատը պնդած, մինչև 9.30 զնգում ա հետո դու հանձնվում ես ու աջ ձեռքով վերմակը մի կերպ վրայիցդ քաշում ես ու սկսում ես մրսել (ստեղ էն կարգինը կարաք հիշեք)․․․ մի ձև հասնում ես զուգարան, չիշիկ ես անում, հետո լավացվում ես, հետո մազերդ ոլորում, մի տեղ խցկում ես, որ ատամներդ լվաս: պաստան խոզանակի վրա լցնելու առաջին փորձը ձախողվում ա, երկրորդ անգամից պաստայակիր խոզանակը մտնում ա բերանդ: մի երկու անգամ թքում ես, հետո ողողում բերանդ, վերջում բերանիդ կողքերն ես լվում ջրով ու չորացնում դեմքդ: վերջին մի քանի ամսվա ընթացքում ատամ լվալը ամենադժվար բանն ա, որ առավոտներն ա...

Դաշտան․․․ երբևէ լսե՞լ եք էս բառը՝ դասընթացներից, բժշկական հաղորդումներից դուրս՝ առօրյայում, կամ ինչքա՞ն հաճախ եք ինքներդ օգտագործել դաշտան բառը, իսկ, «հիվանդացել եմ», «մեջքս բացվել ա», «մորքուրս ա էկել/զանգել», «գործերս սկսել են», սրա՞նք:  Կանանց մեծամասնությունը դաշտան տեսնում ու դրա հետ առնչվում ա գրեթե ամեն ամիս, և, ընդհանրապես, դաշտանային ցիկլը կնոջ վերարտադրողականության կարևորագույն մասն ա, ինչի մասին մենք պիտի հնարավորինս շատ տեղեկություն ունենանք ու դեռ դպրոցական տարիքից, երբ հասունացման շրջանը նոր պիտի սկսվի: Չնայած սրա այսչափ կարևոր լինելուն, մեզ հետ գրեթե երբեք չեն խոսում դաշտանի ու սեռահասունացման մասին: Օրինակ դպրոցում, հիշու՞մ եք ձեր կենսաբանության դասագրքերի այն էջերը, որտեղ մարդու սեռահասունացման մասին մի քանի բան կար գրված: Շատերիդ գրքերում էջերը երևի պատռված են եղել, կամ ինչ-որ խզբզանքներով փակված են եղել սեռական օրգանների նկարները, ու գուցե շատերդ ամոթից չեք էլ կարդացել գրվածը, թերթել, անցել եք առաջ: Իսկ ձեր ուսուցիչներին այդ դասերի օրերին հիշու՞մ եք: Էնպես ...

բռնության ու դրա տարածվածության մասին վերջին շրջանում հաճախ են քննարկումներ ծավալվում սոցիալական մեդիայում, տարածված սեռական բռնության, կնասպանության դեպքերին ու, առհասարակ, խնդրին անդրադառնալուց, պարբերաբար տեսնում եմ, որ մարդիկ տարբեր հարթակներում ասում են. «բայց արդյո՞ք մեր հասարակությունում բռնությունը հիմնախնդիր է, թե՞ դրանք առանձին դեպքեր են» , «բայց միանշանակ է, որ մեր հասարակությունը մերժում է բռնությունը, ուրեմն մեզ մոտ բռնությունն էնքան էլ տարածված չէ, ու պետք չի ընդհանրացնել դեպքերը»:  հիմա ուզում եմ ասել, որ այո, մեր հասարակությունում բռնությունն (բոլոր դրսևորումներով) իր կայուն ու հաստատուն դիրքն ունի, այո, սա մենթալիտետի մի մաս է, ու շատ հաճախ հանդիպող մի բան: իմ անձնական օրինակը բերելով, փորձեմ մեկնաբանել ասածս: ես, կյանքիս տարբեր փուլերում մարդկանց հետ շփվելով, իրենց մասին որոշ բաներ իմանալով, հեռվից մարդկանց ճանաչելով, կարճ ասած` սոցիալիզացվելով, պարբերաբար բռնության դեպքերի հանդիպել եմ: օրինակ, երբ դպրոցում էի սովորում, դասընկերներիցս մեկի պապան իրեն ու եղբորը ...

....էլի աղջի՞կ ա.... « երբ դու երրորդն ես էնքան էլ հաճելի չի, երբ դու երրորդ աղջիկն ես էնքան էլ հեշտ չի․․․․  փոքր եմ, մատներս, մեջքս ցավում են, բնությունը սիրուն ա․․․ քույրերիս հետ եմ, շուտ զարթնել, էկել ենք դաշտ, որ մինչև արևի վառելը հասցնենք խոտը քաղենք, պամիդորները հավաքենք, տանենք տուն․․․ ծառի վրայի խեժը ծամոնի պես ա․․․ բանջարեղենով լցված պարկերը բարձր տեղ ենք դնում, որ հեշտ վերցնենք, դնենք մեջքներիս ու տուն տանենք․․․ ծիծաղում ենք․․․ մատներս սևացել ա, պոպոկը պետք էր մաքրել, մուրաբա սարքել ձմեռվա համար․․․ վաղը դասի եմ, մատներիս սևը քարով մաքրեմ հետո ժավելաջրով լվամ․․․ մեծ քրոջս շորերը պետք ա հագնեմ․․․․  դպրոցն ավարտում եմ, պետք ա քննություն հանձնել համալսարանի համար․․․ «դու մի սովորի, աղջիկ ես, ախպերդ մյուս տարի կընդունվի, դու մի՛ դիմի»․․․․ մենակ կանգնած եմ համալսարանի բակում, սպասում եմ քննությունների արդյունքներին․․․ ընդունվել եմ, ուրախ եմ, բայց մի րոպե․․․ տանն ի՞նչ եմ ասելու, ո՞նց․․․․ էլի տեղին չեմ․․․․   ուսանողական հանրակացարանում եմ ապրում․․․․ լավ...

Ես 20 տարեկան եմ, ապրում եմ, դեռ շատ պլաններ, երազանքներ ունեմ ու դրանք կիրագործեմ եթե մի օր ինձ էլ ծեծելով չսպանեն ....  Երեկ լսեցի, որ երևանում 20 ամյա մի կնոջ ծեծելով սպանել են: կնասպանության այս դեպքից հետո անընդհատ գլխիս մեջ մի բան է պտտվում, որ 20 տարեկան աղջիկը, ով ծեծելով սպանվեց, տեսականորեն կարող էի լինել ես ու մեզնից յուրաքանչյուրը կարող էր լինել նրա փոխարեն, մեզ էլ կարող էին մեռնելու չափ ծեծել, որովհետև ծեծը, բռնությունը պատրիարխալ հասարակության օրենքներից մեկն է։ Մենք միշտ խտրականացվելու, բռնության ենթարկվելու վտանգ ունենք, որովհետև ապրում ենք բռնի, խտրական, հայրիշխանական հասարակության մեջ, որը չի փոխվում, ու մարդկանց մեծ մասը մտադիր էլ չեն որևէ բան փոխելու ու ցանկություն էլ չունեն։ Բռնության վատանգն անընդհատ մեր գլխից կախված է, որովհետև մեր հասարակության մեծ մասը ծեծը, ճնշումները, սպառնալիքն ու, բռնությունն իր բոլոր տեսակներով, համարում է ավանդույթ, նորմ, մշակութային արժեք, որոնք պետք է պահել-պահպանել ու ոչ մի դեպքում չհրաժարվել դրանցից։ Մենք անընդհատ կնասպանությ...

*** արդարացում այս գիշերը գինին է (կամ գինին չէ) կամ նամակ քեզնից (կամ էլ նամակ չէ քեզնից) ես նստած լսում եմ անձրևի ինքնագոհությունը  գրում եմ պոեմ, սպանում ինձ այնտեղ  այդպես ցավն ավելի քիչ է․․․ այս գիշեր անձրևում է, վաղը լուսավոր կլինի  վաղը ես կասեմ «երեկ միայն անձրևն էր նույնը ... և կոշիկներս սեղմված»: *** նուրբ մոգական Պրահայում ես ծոցս առաջարկեցի մի թափառական արաբ ուսանողի ով անվերջ խոսում էր Լիբանանի և իր հոր այգիների մասին: դա մոտ էր ամրոցին մոտ՝ գետին արևին, տաք ․․․․ և այնտեղ, ուր նա սահեցրեց և համբուրեց ինձ շագանակագույն այտուցի վրա կարճատև այդ պահը խնձորի պես էր բուրում ․․․․ *** ես տրամադրության կին եմ իմ բնավորություն այնքան սև է, որքան հոնքերս այնքան սուր, որքան եղունգներս անաչառ ջրհեղեղի պես որ տարածվում է, տարածվում, տարածվում ընդմիշտ ինչ֊որ տեղում կանգնելու համար: հեղ․՝ Ալիս Ուոքեր թարգմ․՝ Աիդա Մարուքյան

մի՛ ձևավորիր ինձ, մի՛ ձևափոխիր թո՛ղ լինեմ, թույլ տուր քայլեմ, թո՛ղ շնչեմ թո՛ղ տարածվեմ ծխախոտի ծխի պես։ մի՛ ձևավորիր, մի՛ ձևափոխիր տեսակս, թո՛ղ անտեսակ մնամ, թույլ տուր տարբեր լինեմ, թո՛ղ չպատկանեմ։ մի՛ տեղավորիր քո երազներում, մի՛ սահմանիր ինձ, թո՛ղ անսահման մնամ, թո՛ղ ապրեմ։ մի՛ կերտիր ճամփաս, գծեր մի քաշիր, թո՛ղ ազատ մնամ, անկերտ թող ճամփաս։ մի՛ բեր ինձ արև, մի՛ ստիպիր շողալ, թո՛ղ լուսնին մնամ, թո՛ղ գիշերանամ։ մի՛ ստեղծիր կերպար մարմնիս համար, մի՛ ձևափոխիր կերպար հոգուս մեջ, մի՛ լուսավորիր, թույլ տուր մութ լինել, մի՛ շքեղացրու, թույլ տուր պարզ լինել։ մի՛ արժեզրկիր ... մի՛ արժեզրկիր կարիքները իմ, հեգնանք մի՛ նետիր արժեքներիս մեջ, մի՛ խառնիր միտքս քո սուտ նորմերով, մի՛ դասակարգիր, թո՛ղ անկարգ մնամ։ մի՛ արա, հեռու՛, մի՛ դիպչիր կյանքիս, մի՛ ուղևորիր անիվները իմ, թո՛ղ քայլեմ, կանգնեմ, հակառակ գնամ, մի՛ ձևավորիր ընթացքը կյանիքս։ մի՛ տեղավորիր քիթդ կյանքիս մեջ, մի՛ դասավորիր քայլերս հերթով, թույլ տուր ձախողեմ, թո՛ղ սխալ լինեմ։ մի՛ ամաչ...

Authors: Aida Marukyan (AR), Ia Melkadze (GE), Marian Melnyk (UA) IAM team, #challenge1918|2018|2118 Multicultural – Intercultural Difference Seller of beach towels, Italy, 2018. Photo: Melkadze Ia The rapid international migration and the associated socio-economic landscape shifts brought about new realities that need relevant action in the EU member states and the wider neighborhood. In this article, we reflect upon the current situation of multicultural Europe focused on the perceived challenges and their influence on people’s daily lives and the legal framework. The key message that we embrace is that in addition to being multicultural, Europe also needs to be a more intercultural place. For the beginning, let us inquire the difference between the terms “Multicultural” and “Intercultural” society. “ Multicultural refers to a society that contains several cultural or ethnic groups. People live alongside one another, but each cultural group does not necessarily ...

Ես ապրում եմ Էջմիածնում ․․․ Էջմիածնի փակ փողոցների, փակ սրճարանների, փակված մարդկանց ու փակ օդերի մասին շատ լսած կլինեք, անշուշտ լսած կլինեք նաև քաղաքի տիրոջ մասին, ով իր գործողություններում բաց լինելով, բոլոր «փակերի» հեղինակն է ․․․ Իրականում Էջմիածինն ու էստեղ եղած իրավիճակը դեռ մանկուց են շատ հարցեր առաջացրել ինձ մոտ, ու շատ վաղ հասակից քաղաքի՝ մեկ հոգուն պատկանելը միշտ խնդիրներ է ստեղծել ինձ համար: Սկզբում՝ բակում, հետո՝ դպրոցում, հետո՝ երաժշտականում, շատ հաճախ՝ քաղաքում իրականացվող մրցույթների, օլիմպիադաների ու նման շատ այլ բաների ժամանակ, գիտակցական տարիքից սկսած՝ ընտանիքի անդամների, հարազատ-բարեկամների հետ հարաբերություններում և միշտ՝ ուղղակի փողոցում քայլելիս ․․․ Երբ փոքր էի հաճախ է նշմարում փողոցներ, որոնք ուղղակի փակ են և ոչ ինչ-որ վթարի, միջոցառման, կարևոր արարողության պատճառով, դրանք ուղղակի միշտ փակ էին: Հետո նկատեցի, որ որոշ փողոցներով միջին վիճակագրական քաղաքացիները ուղղակի չեն կարող քայլել, որ կան որոշ վայրեր, որտեղ, չնայած անօրինական չլինելուն, շատ մեքենաներ...

Մի օր գնացեք Կասկադ ու բարձրացեք մինչև վերջ, հասեք ամենավերջին աստիճանին, կանգնեք, շրջվեք դեմքով դեպի քաղաքը ու նայեք սկզբում աջ, հետո՝ ձախ։ Այն ինչ կտեսնեք՝ անհավասարությունն է։ Հիմա բացատրեմ ասածս։ Եթե եղել եք Կասկադում գուցե նկատած լինեք սա, իսկ եթե չեք եղել, ասեմ, թե ինչի կարող եք ականատես լինել։ Հենց որ նայեք աջ, իրար կողքի շատ նորակառույց, բարձրահարկ շենքեր կտեսնեք, հյուրանոցներ, սրճարաններ, բանկեր, համալիրը, ԱԺ-ի շենքն իր ողջ հմայքով, հետո նախագահականը, հետո դրանց դիմաց կանգնած շշմելու ավտոշարասյուն։ Կարող եք նկատել նաև, որ այդ կողմում շատ ակտիվ փողոցներ կան, անընդհատ մեքենաներ են գնում գալիս։ Հնարավոր է մի պահ նկատեք, որ ճանապարհային ոստիկաններն անսովոր շատ են, փողոցներն են փակում, մի խոսքով, ինչ-որ անհասկանալի աժիոտաժ է, չզարմանաք, ուղղակի էդ հրաշալի շենքերում աշխատողներից մեկն է տուն գնում, կամ՝ գալիս աշխատանքի։ Եթե երեկոյան գնաք շենքերի բոլոր լույսերը վառ կլինեն, մի խոսքով, կթվա, թե աշխարհի ամենահարուստ քաղաքներից մեկին եք նայում։ Հետո միանգամից ձախ նայեք։ Աչքերիդ առաջ ա...

արի միասին քայլենք իմ էջերով ու լինենք բոլոր տողերում, անցնենք բոլոր բառերի կողքով, զգանք բոլոր բառերը։ արի ուղղակի լինենք բոլոր էջերում, որոնք քիչ են թերթված ու զգույշ թերթենք նախորդը՝ հաջորդին անցնելու համար։ արի գնանք ու ապրենք իմ պատմությունների մեջ, դու չես հոգնի, գիտեմ, այնտեղ քո կյանքն է, այն ինչ դու սիրում ես ․․ արի ապրենք իմ տողերում ու շնչենք բոլոր պահերը՝ այնտեղ եղած, ու հավերժ դրանք պահենք մեր հոգում ու միայն մեզ հասու դարձնենք ․․․ արի լինենք իմ էջերում ու հերթով բարձրանանք բոլոր տողերով, ինչպես կբարձրանայինք կասկադի աստիճանները։ բարձրանանք մինչև վերջ ու հենց հասնենք վերջին էջի վերջին տողին, միասին կանգնենք ու վերևից նայենք բոլոր էջերին՝ իբրև քաղաքի ․․․ արի շրջենք իմ էջերով ու հետո նստենք մի տողի վրա ու լուռ հետևենք գիշերվա գալուն, նստենք ու զգանք պահը, երբ լույսը կամաց-կամաց քչանում է, երբ ցերեկը հեռանում ու ժամանում է երեկոն ․․․ արի երկար նստենք ու սպասենք գիշերվա գալուն, խոսենք գիշերից ու զգանք ինչպես ենք մենք էլ գիշեր դառնում ու գրենք էջեր այդ էջի մասին...