19 տարի ինձ հետ ապրելով, պետք է որ հստակ լիներ հարցի պատասխանն ինձ համար: Գուցե պետք է էդպես լիներ կամ էլ գուցե՝ ոչ, ինչևէ, փորձեմ ասել այն, ինչ գիտեմ իմ մասին… Ով եմ ե՞ս… Դէ ինչպես բոլորը, ես ևս այն ամենն եմ ինչ սիրում եմ ու ինչը չեմ սիրում, ես այն եմ ինչ մերժում եմ և այն՝ ինչ ընդունում եմ, ինչի համար պայքարում եմ և այն եմ ինչը հեգնում եմ, ես իմ բոլոր վախերն եմ. նրանք, որոնք ընդունում եմ և նրանք, որոնց մասին ինձ էլ չեմ խոստովանում, ես ինձ շրջապատող մարդիկ եմ: Ես ուղղակի 7 միլիարդից մեկն եմ….. Այո, մենք բոլորս մեկն ենք 7 միլիարդից, բայց մեզնից ոչ ոք հերթականը չէ, որովհետև չկա աշխարհում մեկն ով ապրում է, մտածում է, զգում ու շնչում է ճիշտ և ճիշտ մեզ պես… Լավ է, չէ՞, մենք եզակի ենք… Ես սիրում եմ գիշերը ու սիրում եմ գիշերվա լույսը: Ինչու՞ հենց գիշեր: Գիշերվա մեջ ամեն ինչ իսկական է, պարզ է, անկեղծ ու մաքուր: Գիշերվա մեջ սահմաններ չկան կամ էլ չեն երևում: Միայն գիշերվա դատարկ փողոցներում կարելի է գտնել այն օդը, որը կարող ես վերջապես շնչել՝ ամբողջ օրն արհեստականությու...