փողոցային

Երեկ իջել էի կենտրոն, մոտ 1.5-2 ամիս կենտրոնով չքայլելուց հետո վերջապես տաք ասֆալտն ու փոշոտ փողոցները տեսնելու պահն էր եկել: Հնարավոր բոլոր ձևերով ճանապարհս երկարացրի որ շատ լինելում փողոցներում: Ամբողջ մարմնով հասկացա, որ կարոտել եմ շոգ օդում շնչելուն ու ծառերի ստվերի հետևից գնալով քայլելուն, ֆիքսեցի որ ինձ ու ընկերենրիս եմ կարոտել դրսում: Հասկացա, որ ես սիրում եմ նեղ մայթերով քայլել, որտեղ շենքերը մեծ տարածք են զբաղեցնում, որ քայլում եմ հիմնականում մայթերի աջ կողմերով, մեկ-մեկ ձախով էլ եմ քայլում, բայց կենտրոնով քայլելուց անհարմարության զգացողություն եմ ունենում: Հիշեցի, որ կանգառները չեմ սիրում ու ֆիքսեցի որ կանգառների կողքով անցնելուց քայլերս արագանում են, իսկ սիրուն սրճարաններն անցնելուց մտքումս ասում եմ․ «հիշեմ մի օր գամ» ու հիմնականում չեմ էլ գալիս: Հասկացա, որ քաղաքն իմ ուզած տրամադրությունն ա ունենում ու որ ես եմ որոշում ինչ երաժշտության տակ պիտի էսօր շնչի քաղաքը․ դնում եմ ականջակալներս, որտեղ գանգուր մազերով տղան ռուսերենով երգում ա սպասող փողոցների մասին: Հրապարակ հասնող Ամիրյան փողոցում էի, որ հասկացա, որ դեմքդ կարող ա հալել նույնիսկ եթե ոչ մի բան չես քսել երեսիդ ու, որ նույն Ամիրյան խաչմերուկի լուսացույցն էլի վայրկյաններով են սարքել, երթևեկությունն էլ հիմնված չի վարորդի ու հետիոտնի փոխզիջման վրա․ էլ չեն զիջում իրար: Քամին հանկարծ հպվեց հալվող դեմքիս ու հիշացրեց, որ համբույրից կարող ես վերակենդանանալ, նույնիսկ եթե ներսով ես մեռած: Հրապարակից Աբովյան բարձրացող մայթի նստարանին նստեցի ու մինչ փորձում էի հասկանալ ինձ, ֆիքսեցի որ դիմացի՝ ժամացույցի շենքի տանիքին մի մարդ կա ոտքերը գրկած նստած՝ կարմիր վերնաշապիկով ու կապույտ շալվարով, գլխին էլ՝ ցիլո: Շատ սիրուն կադր էր, ափսոս հեռու էր ու հեռախոսով չէր երևա, եթե նկարեի․․․ Հյուսիսայինով բարձրանալուց ֆիքսեցի, որ նոր նոթատետրը միշտ բարձրացնում ա տրամադրությունս ու արդեն հյուսիսայինի վերջում նոր նոթատետրս լցրել էր հոգիս:

Ջուրն ինձ ներդաշնակություն ու հանգստություն ա տալիս նույնիսկ եթե բաժակով ա, իսկ կարապի լիճը քաղաքի ամենաջրոտ հատվածն ա, որը հնարավորինս ցամաքած էր երեկ, ես մի քիչ նստեցի դատարկ լճի կողքին ու հասկացա, որ փողոցներում մենակ քայլելու էսօրվա պահը պիտի ավարտել, որ հետո տխրությունը հաղթահարելի լինի, իսկ Լիաննան ամենապետք պահերին միշտ դրսում ա կամ դուրս գալու ցանկություն ունի ․․․ Սարյանի այգին Լիաննայի ու Արփիի հետ սովորականից քիչ էր բացասական թվում, իսկ Սարյանի մայթերից մեկի սրճարանում Լիաննայի հետ խմելը արդեն երկրորդ անգամ հրաշալի ա դարձնում օրս ․․․ սրճարանին ճանապարհին ֆիքսեցինք, որ քանդված մայթերն էնքան էլ մեր սրտով չեն, իսկ տաքսին պետք ա օպերայի մոտից կանչել ․․․

-         - Ես հասա տուն, դու արդեն նստե՞լ ես տաքսի

-        -  Ես էլ արդեն հասա

-         - Դէ բարի գիշեր, մինչ հաջորդ անգամ


կետադրությունն ու տառասխալները ստուգված չեն *