Skip to main content

Բնությունը շոյում է ինձ


Արտակարգ դրության չգիտեմ որերորդ օրն է, բազկաթոռս իր մշտական տեղից եկավ պատուհանի դիմաց: Եռափեղկ պատուհանիցս երկնքի կապույտն իր երանգներով շոյում է աչքերս ու լցնում ներսս․․․ թռչունները երամներով օդում պտույտ են գալիս, իրար հետևից, մի թռչնի պես․․․ մի քանիսն անջատ են թռչում երամից՝ ազատ, բաց թևերով երկինքը կլանելով 
Ամպերը մգանում են: Աչքիս առաջի պատկերը կարծես հորիզոնական արված լուսանկար լինի՝ նուրբ ու պարզ աչքով լուսանկարչի կողմից ․․․ լուսանկարի ներքևի մասում՝ 1սմ-ի չափ, մի քիչ երևում են ծառերի ճյուղերը, ճյուղերի արանքից նկատելի է ամենաթանձր կապույտն այս երկնքի, ճյուղերի ծայրերից սկսած երկնքի գույնը սկսում է բացվել, լուսանկարի մեջտեղի մասում թանձր, մեղմ կապույտի երանգներն են խառնվում․՝ աջ կողմում մուգն է, ձախում՝ բացը: Լուսանկարի վերևի մասում բաց մոխրագույնի նմանվող կապույտն է, որ առանց մի ամպի կամ ամպագծի լցնում է լուսանկարը ծայրից ծայր ․․․ հա, մեջտեղից մի քիչ վերև, լուսանկարի ամբողջ երկայնքով ձգվում է հոսանքի երկու բարակ լար, որ ցույց ա տալիս լուսանկարի թաղային լինելը   
Էս լուսանկարն էդպես էլ ոչ ոք չթվայնացրեց, ոչ էլ մեկը տպեց թղթին, էս լուսանկարի մեջ ես ապրեցի մի քանի րոպե
Բազկաթոռի թևին դրված հեռախոսս համասյան է նվագում թե շատ ուզեք, կարող եք մտածել, որ էս պահը կինոյից է․ կամերան դրված է մեջքիս հետևում ու նկարում է․ քամուց դողդղացող մազերս, մատներս, որ գրում են սա ու երբեմն էլ շոյում են մազերս, եռափեղկ պատուհանս, որ ինձ աշխարհի հետ է կապում... զեյթունի էս փոքրիկ բակը վերջին շաբաթներիս աշխարհն է
Քամին շոյեց երեսս...
Վերջերս միայն քամին է շոյում ինձ՝ նուրբ, շատ սերով: Վերջերս մարդիկ չկան կյանքումս, վերջերս մենակ եմ, բնությունն է շփվում հետս վերջերս՝ սեր տալիս, շոյում, պինդ գրկում, երբ կոկորդս խեղդվում է ու արցունքներս չկան, հետո ժպտում, գլուխս սիրում: Վերջերս միայն բնությունն է հետս լռում, ուրիշները միշտ խոսում են, պատմում, հարցեր տալիս, իսկ ինքը չէ, ուղղակի կա հետս ․․․ վերջերս միայն բնությունն է թողնում թույլ լինեմ, ու չի հիշեցնում ընտրություններիս մասին, մենակ ինքն է էս պահիս մեջ, էս պահս բռնում ․․․
Երկնքի գույները խտացան, օրվանն էլ․․․
Լուսանկարը դիմացս անշարժ կանգնած շնչում է, նայում է ուղիղ աչքերիս մեջ՝ միմիկա չի շարժում, չի ժպտում, ոչ էլ տխուր ու խղճալով է ինձ նայում, ուղղակի կա, մոտս է ․․․
Ծառերի տերևները քսմսվում են իրար, քամու հետ խաղում, ձայներ ավելացնում լուսանկարիս մեջ ․․․ քամին ամբողջ մարմնիս է հպվում, բայց մազերս իր սիրած մասն են, անընդհատ դրանք է շոյում, մոտ է գալիս մազերիս, որ հատիկները դողան․․․ 
Պատուհանի փեղկերն ու համակարգիչը փակելու ժամն է, ձեզ համար պահն էստեղ ավարտվեց․․․ 
ես մի քիչ էլ կմնամ․․․

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Multiculturalism in the Wider Europe - Reflection on the Current Situation

Authors: Aida Marukyan (AR), Ia Melkadze (GE), Marian Melnyk (UA) IAM team, #challenge1918|2018|2118 Multicultural – Intercultural Difference Seller of beach towels, Italy, 2018. Photo: Melkadze Ia The rapid international migration and the associated socio-economic landscape shifts brought about new realities that need relevant action in the EU member states and the wider neighborhood. In this article, we reflect upon the current situation of multicultural Europe focused on the perceived challenges and their influence on people’s daily lives and the legal framework. The key message that we embrace is that in addition to being multicultural, Europe also needs to be a more intercultural place. For the beginning, let us inquire the difference between the terms “Multicultural” and “Intercultural” society. “ Multicultural refers to a society that contains several cultural or ethnic groups. People live alongside one another, but each cultural group does not necessarily ...
Post a Comment
Read more

Ինչու՞ ենք մենք վախենում դաշտանից

Դաշտան․․․ երբևէ լսե՞լ եք էս բառը՝ դասընթացներից, բժշկական հաղորդումներից դուրս՝ առօրյայում, կամ ինչքա՞ն հաճախ եք ինքներդ օգտագործել դաշտան բառը, իսկ, «հիվանդացել եմ», «մեջքս բացվել ա», «մորքուրս ա էկել/զանգել», «գործերս սկսել են», սրա՞նք:  Կանանց մեծամասնությունը դաշտան տեսնում ու դրա հետ առնչվում ա գրեթե ամեն ամիս, և, ընդհանրապես, դաշտանային ցիկլը կնոջ վերարտադրողականության կարևորագույն մասն ա, ինչի մասին մենք պիտի հնարավորինս շատ տեղեկություն ունենանք ու դեռ դպրոցական տարիքից, երբ հասունացման շրջանը նոր պիտի սկսվի: Չնայած սրա այսչափ կարևոր լինելուն, մեզ հետ գրեթե երբեք չեն խոսում դաշտանի ու սեռահասունացման մասին: Օրինակ դպրոցում, հիշու՞մ եք ձեր կենսաբանության դասագրքերի այն էջերը, որտեղ մարդու սեռահասունացման մասին մի քանի բան կար գրված: Շատերիդ գրքերում էջերը երևի պատռված են եղել, կամ ինչ-որ խզբզանքներով փակված են եղել սեռական օրգանների նկարները, ու գուցե շատերդ ամոթից չեք էլ կարդացել գրվածը, թերթել, անցել եք առաջ: Իսկ ձեր ուսուցիչներին այդ դասերի օրերին հիշու՞մ եք: Էնպես ...
Post a Comment
Read more

սպառված լինելու, թուլության ու դատարկության մասին

վերջին անգամ չեմ հիշում երբ էի թուղթը բացել հենց բլոգ գրելու համար, մանավանդ որ էմոցիաներիցս պիտի խոսեմ։ էս երևի բաց լինելու ու էմոցիաներիցս հատուկ խոսելու որոշմանս պրակտիկ արտահայտումներիցս մեկն ա, չգիտեմ․․․  կյանքիս էս փուլում սպառվածը լավագույն բառն ա, որ նկարագրում ա ինձ․ էմոցիոնալ, ֆիզիկական, աշխատանքային ու միջանձնային հարաբերությունների մակարդակներում ես սպառված եմ։   ներսումս բառեր չկան, որ ուզում եմ ասել․ էս միտքը/զգացողությունը ամենաշատն եմ ունենում վերջերս։ մտածում էի երևի դատարկված եմ, ինչ-որ դատարկ շրջան ա մոտս, բայց չէ դատարկ լինելը ավելի կարիքս ա էս պահին, քան էն ինչ ունեմ։ ես անընդհատ ինչ-որ շփումների մեջ եմ, օրվա ու շաբաթվա մեծ մասը ես մարդկանց հետ եմ շփվում, շատ մարդկանց, անընդհատ խոսում եմ, լսում եմ, ասում եմ, օրվա վերջում էլ մեսինջերս եմ ստիպված բացում, որովհետև անընդհատ եկող ծնգոցը, մարդկանց նեղացած նամակները ավելի տհաճ են, քան շատ նամակներին պատասխանելը։ տպավորություն ունեմ, որ մարդիկ անընդհատ շփվելու ակնկալիք ունեն ինձնից․ ընտանիք, ընկերներ, ծանոթնե...
Post a Comment
Read more