Skip to main content

Posts

Multiculturalism in the Wider Europe - Reflection on the Current Situation

Authors: Aida Marukyan (AR), Ia Melkadze (GE), Marian Melnyk (UA) IAM team, #challenge1918|2018|2118 Multicultural – Intercultural Difference Seller of beach towels, Italy, 2018. Photo: Melkadze Ia The rapid international migration and the associated socio-economic landscape shifts brought about new realities that need relevant action in the EU member states and the wider neighborhood. In this article, we reflect upon the current situation of multicultural Europe focused on the perceived challenges and their influence on people’s daily lives and the legal framework. The key message that we embrace is that in addition to being multicultural, Europe also needs to be a more intercultural place. For the beginning, let us inquire the difference between the terms “Multicultural” and “Intercultural” society. “ Multicultural refers to a society that contains several cultural or ethnic groups. People live alongside one another, but each cultural group does not necessarily ...

Էջմիածնում փողոցները փակվում են ոչ հեղափոխության համար

Ես ապրում եմ Էջմիածնում ․․․ Էջմիածնի փակ փողոցների, փակ սրճարանների, փակված մարդկանց ու փակ օդերի մասին շատ լսած կլինեք, անշուշտ լսած կլինեք նաև քաղաքի տիրոջ մասին, ով իր գործողություններում բաց լինելով, բոլոր «փակերի» հեղինակն է ․․․ Իրականում Էջմիածինն ու էստեղ եղած իրավիճակը դեռ մանկուց են շատ հարցեր առաջացրել ինձ մոտ, ու շատ վաղ հասակից քաղաքի՝ մեկ հոգուն պատկանելը միշտ խնդիրներ է ստեղծել ինձ համար: Սկզբում՝ բակում, հետո՝ դպրոցում, հետո՝ երաժշտականում, շատ հաճախ՝ քաղաքում իրականացվող մրցույթների, օլիմպիադաների ու նման շատ այլ բաների ժամանակ, գիտակցական տարիքից սկսած՝ ընտանիքի անդամների, հարազատ-բարեկամների հետ հարաբերություններում և միշտ՝ ուղղակի փողոցում քայլելիս ․․․ Երբ փոքր էի հաճախ է նշմարում փողոցներ, որոնք ուղղակի փակ են և ոչ ինչ-որ վթարի, միջոցառման, կարևոր արարողության պատճառով, դրանք ուղղակի միշտ փակ էին: Հետո նկատեցի, որ որոշ փողոցներով միջին վիճակագրական քաղաքացիները ուղղակի չեն կարող քայլել, որ կան որոշ վայրեր, որտեղ, չնայած անօրինական չլինելուն, շատ մեքենաներ...

(ԱՆ)հավասարության Կասկադը

Մի օր գնացեք Կասկադ ու բարձրացեք մինչև վերջ, հասեք ամենավերջին աստիճանին, կանգնեք, շրջվեք դեմքով դեպի քաղաքը ու նայեք սկզբում աջ, հետո՝ ձախ։ Այն ինչ կտեսնեք՝ անհավասարությունն է։ Հիմա բացատրեմ ասածս։ Եթե եղել եք Կասկադում գուցե նկատած լինեք սա, իսկ եթե չեք եղել, ասեմ, թե ինչի կարող եք ականատես լինել։ Հենց որ նայեք աջ, իրար կողքի շատ նորակառույց, բարձրահարկ շենքեր կտեսնեք, հյուրանոցներ, սրճարաններ, բանկեր, համալիրը, ԱԺ-ի շենքն իր ողջ հմայքով, հետո նախագահականը, հետո դրանց դիմաց կանգնած շշմելու ավտոշարասյուն։ Կարող եք նկատել նաև, որ այդ կողմում շատ ակտիվ փողոցներ կան, անընդհատ մեքենաներ են գնում գալիս։ Հնարավոր է մի պահ նկատեք, որ ճանապարհային ոստիկաններն անսովոր շատ են, փողոցներն են փակում, մի խոսքով, ինչ-որ անհասկանալի աժիոտաժ է, չզարմանաք, ուղղակի էդ հրաշալի շենքերում աշխատողներից մեկն է տուն գնում, կամ՝ գալիս աշխատանքի։ Եթե երեկոյան գնաք շենքերի բոլոր լույսերը վառ կլինեն, մի խոսքով, կթվա, թե աշխարհի ամենահարուստ քաղաքներից մեկին եք նայում։ Հետո միանգամից ձախ նայեք։ Աչքերիդ առաջ ա...

արի քայլենք իմ էջերով

արի միասին քայլենք իմ էջերով ու լինենք բոլոր տողերում, անցնենք բոլոր բառերի կողքով, զգանք բոլոր բառերը։ արի ուղղակի լինենք բոլոր էջերում, որոնք քիչ են թերթված ու զգույշ թերթենք նախորդը՝ հաջորդին անցնելու համար։ արի գնանք ու ապրենք իմ պատմությունների մեջ, դու չես հոգնի, գիտեմ, այնտեղ քո կյանքն է, այն ինչ դու սիրում ես ․․ արի ապրենք իմ տողերում ու շնչենք բոլոր պահերը՝ այնտեղ եղած, ու հավերժ դրանք պահենք մեր հոգում ու միայն մեզ հասու դարձնենք ․․․ արի լինենք իմ էջերում ու հերթով բարձրանանք բոլոր տողերով, ինչպես կբարձրանայինք կասկադի աստիճանները։ բարձրանանք մինչև վերջ ու հենց հասնենք վերջին էջի վերջին տողին, միասին կանգնենք ու վերևից նայենք բոլոր էջերին՝ իբրև քաղաքի ․․․ արի շրջենք իմ էջերով ու հետո նստենք մի տողի վրա ու լուռ հետևենք գիշերվա գալուն, նստենք ու զգանք պահը, երբ լույսը կամաց-կամաց քչանում է, երբ ցերեկը հեռանում ու ժամանում է երեկոն ․․․ արի երկար նստենք ու սպասենք գիշերվա գալուն, խոսենք գիշերից ու զգանք ինչպես ենք մենք էլ գիշեր դառնում ու գրենք էջեր այդ էջի մասին...

եթե խառնենք սևն ու կապույտը ․․․

-արի, միասին խառնենք սևն ու կապույտը։ ի՞նչ կստացվի, մտածե՞նք․․․ -ծովը գիշերում ․․․ -իսկ ի՞նչ եթե նրանք մարդանան -պե՞տք է քեզ -ո՞չ -գուցե ծովը շատ խորը լինի քեզ համար -չե՞մ կարող լողալ -կարող ես, բայց միայն ափին -եթե հեռու գնա՞մ -կարող ես, բայց լավ միտք չէ, վտանգավոր է -լողալ գիտեմ, կկարողանամ հետ գալ -լողալ գիտես, կկարողանաս հետ գալ, ճիշտ ես․․․ բայց ե՞րբ հետ կգաս, կամ ինչպիսի՞ն հետ կգաս և ինչպիսի՞ն կլինի ճանապարհը, գուցե «դու» հետ չգաս, գուցե ծովով լցվի հոգիդ ու ծովից դուրս գալուց հետո էլ հոգումդ երկար ծովի ու գիշերվա պահն ունենաս․․․ -եթե անգամ էդպես, ի՞նչն այն չէ ․․․ սիրուն է -բաց ծով դուրս գալը միշտ էլ հաճելի է, ազատության յուրահատուկ շունչ է տալիս, պահի աննկարագրելի էմոցիա, դու չես զգում մարմինդ և հաճախ չես կառավարում քեզ և ոտքերդ ու ձեռքերդ բնազդաբար են շարժվում, միայն հոգիդ ես զգում և խառն էմոցիաներ, որոնք ևս չես կառավարում, բայց ծովն ամեն պահի կարող է փոթորկվել և դու լայն ժպիտով կարող ես ալիքների տակն անցնել։ վախճանդ, իհարկե, երջանիկ կլինի, բայց, ...

իմ կյանքի պահերը․ ծովը, կրակը, օդը

ցուրտ, լուսավոր, մարդաշատ փողոցներից այն կողմ կան կիսամութ, տաք ու քչամարդ փողոցներ և լուսավոր փողոցների, քաղաքում տիրող պաթոսի և, ընդհանրապես, ժամանակաշրջանի հետ կապ չունեցող, առաջին հայացքից անշուք ու ոչ մի յուրահատկություն չթաքցնող տներ ու դրանց դռներից այն կողմ 20-րդ դարի 90ականները հիշեցնող սենյակներ ․․․ սենյակը՝ որ էքզիստենցիալ, կիսասարկաստիկ, մի քանի էմոցիաներ միաժամանակ շնչող պահի կրողը դարձավ, կիսալուսնի նմանվեց հանկարծ։ վառվող մի լամպը լուսավորում էր սենյակի մի կողմը, իսկ մյուս կողմը լույսից մի փոքր ստվեր ուներ միայն, որն իր հերթին գեղեցկացնում էր պահն ու դրանում եղած պատկերները։ ամեն ինչ ճիշտ կիսալուսնի պես էր ․  կես լույս, կես մութ ․․․  լուսավորված հատվածն աննկարագրելի գեղեցկություն ուներ, ստվերները տարածություն ու ձև չճանաչող պատկերներ էին դարձել, որ վերերկրայնորեն լողում էին պատերի վրայով ու իրենց մոգական մերկությամբ ազատություն էին շնորհում կիսամութում շնչող հոգիներին ․․․  լուսնի մյուս կողմն անշուշտ շատ ավելի խորն ու գեղեցիկ էր և դրա համար էլ թաքնվել էր ...

մեր հոգուց մի մաս՝ լուսնում

բարձր ջերմությամբ մի քանի ժամ սենյակում պառկելուց ու լուսամփոփի լույսը զգալուց հետո հանկարծ նկատում եմ, որ արդեն լուսնի ժամն է, ու պահս հանկարծ ուրիշանում է ու իմն է դառնում․․․ իմ ու լուսնի մտերմությունը վաղուցվա է։ շատ տողեր կան գրված մեր մտերմության ու միասին ունեցած պատմությունների մասին։ ես ու լուսինը հաճախ ենք զբոսնում միասին, դուրս ենք գալիս փողոց այն ժամանակ, երբ բոլորն արդեն տուն են շտապում, մենք քայլում ենք, քննարկում անցնող օրը, վերլուծում մարդկանց, դեպքերը, պահերը բոլոր, քաղաքի փողոցներն ու նրանցում եղած գաղտնիքները։ լուսինն ինձ պատմում է, թե ովքեր են եղել իմ ամենասիրելի փողոցների այսօրվա մարդիկ, ինչ պատմություններ են ստեղծվել կամ ավարտվել այնտեղ, քանի խոստում է տրվել ու քանիսը դրժվել, քանի ժպիտ են մարդիկ թողել փողոցում ու, թե քանիսին է փողոցը տվել մարդկանց։ մի քիչ պատմում է իր օրվա պահերի մասին մինչև հասնենք քաղաքի մեր սիրելի մասը, էստեղ ես նստում եմ, ինքն՝ ինձ հետ, հետո վերևից նայում է հոգուս ու սկսում պատմել ինձ ամենը, ինչը վաղուց ինչ-որ խորը անկյունում թաքցված է, ու գ...