մեր հոգուց մի մաս՝ լուսնում

բարձր ջերմությամբ մի քանի ժամ սենյակում պառկելուց ու լուսամփոփի լույսը զգալուց հետո հանկարծ նկատում եմ, որ արդեն լուսնի ժամն է, ու պահս հանկարծ ուրիշանում է ու իմն է դառնում․․․իմ ու լուսնի մտերմությունը վաղուցվա է։ շատ տողեր կան գրված մեր մտերմության ու միասին ունեցած պատմությունների մասին։ ես ու լուսինը հաճախ ենք զբոսնում միասին, դուրս ենք գալիս փողոց այն ժամանակ, երբ բոլորն արդեն տուն են շտապում, մենք քայլում ենք, քննարկում անցնող օրը, վերլուծում մարդկանց, դեպքերը, պահերը բոլոր, քաղաքի փողոցներն ու նրանցում եղած գաղտնիքները։ լուսինն ինձ պատմում է, թե ովքեր են եղել իմ ամենասիրելի փողոցների այսօրվա մարդիկ, ինչ պատմություններ են ստեղծվել կամ ավարտվել այնտեղ, քանի խոստում է տրվել ու քանիսը դրժվել, քանի ժպիտ են մարդիկ թողել փողոցում ու, թե քանիսին է փողոցը տվել մարդկանց։ մի քիչ պատմում է իր օրվա պահերի մասին մինչև հասնենք քաղաքի մեր սիրելի մասը, էստեղ ես նստում եմ, ինքն՝ ինձ հետ, հետո վերևից նայում է հոգուս ու սկսում պատմել ինձ ամենը, ինչը վաղուց ինչ-որ խորը անկյունում թաքցված է, ու գուցե ես էլ մոռացել եմ դրանց մասին։ հետո սկսում ենք վերևից նայել գիշերվա քաղաքին ու մարդկանց։ երկար նստում ու նայում ենք, ոմանք ինչ-որ տեղ են շտապում, ոմանք ուղղակի անցորդ են փողոցում, ոմանք էլ շնչում են փողոցն ու բռնում փողոցի իրենց պահը․․․ էսպիսի մարդկանց լուսինն ամուր գրկում է ու իրենից մի կտոր թողնում նրանց հոգում, մարդիկ չեն տեսնում դա, բայց հանկարծ զգում են՝ ներսում ինչ-որ մի բան փոխվեց, ինչ-որ մի լույս ավելացավ, զգում են ու շարունակում քայլել՝ մի կտոր լուսին իրենց մեջ ունենալով։ որոշ մարդիկ նայում են լուսնին, ժպտում, որոշները չեն նկատում նրան, բայց լուսինը լուռ նայում է ամենքին ու վերևից տեսնում նրանց հոգիները ու ամենքից մի բան վերցնում ու ամփոփում է իրենում․․․ վերցրածը միշտ հոգու ամենաիսկական կտորն է լինում․․․ կարճ ասած, լուսնում բոլորիս հոգուց մի փոքր կա պահած ու ամեն անգամ երբ մենք կարոտենք մեզ՝ իսկական մեզ, կարող ենք նայել լուսնին ու գտնել ամենամեզ, ժպտալ, մի պահ ունենալ մեզ ու հետո բաց թողնել․․․․

                                   սենյակ, լուսամփոփ, լուսին