իմ կյանքի պահերը․ ծովը, կրակը, օդը

ցուրտ, լուսավոր, մարդաշատ փողոցներից այն կողմ կան կիսամութ, տաք ու քչամարդ փողոցներ և լուսավոր փողոցների, քաղաքում տիրող պաթոսի և, ընդհանրապես, ժամանակաշրջանի հետ կապ չունեցող, առաջին հայացքից անշուք ու ոչ մի յուրահատկություն չթաքցնող տներ ու դրանց դռներից այն կողմ 20-րդ դարի 90ականները հիշեցնող սենյակներ․․․սենյակը՝ որ էքզիստենցիալ, կիսասարկաստիկ, մի քանի էմոցիաներ միաժամանակ շնչող պահի կրողը դարձավ, կիսալուսնի նմանվեց հանկարծ։ վառվող մի լամպը լուսավորում էր սենյակի մի կողմը, իսկ մյուս կողմը լույսից մի փոքր ստվեր ուներ միայն, որն իր հերթին գեղեցկացնում էր պահն ու դրանում եղած պատկերները։ ամեն ինչ ճիշտ կիսալուսնի պես էր․ կես լույս, կես մութ․․․ լուսավորված հատվածն աննկարագրելի գեղեցկություն ուներ, ստվերները տարածություն ու ձև չճանաչող պատկերներ էին դարձել, որ վերերկրայնորեն լողում էին պատերի վրայով ու իրենց մոգական մերկությամբ ազատություն էին շնորհում կիսամութում շնչող հոգիներին․․․ լուսնի մյուս կողմն անշուշտ շատ ավելի խորն ու գեղեցիկ էր և դրա համար էլ թաքնվել էր լույսի ետևում։ լույսից և աշխարհից թաքուն այնտեղ թևածում ու իրենց շունչն էին տարածում աշխարհի երեք տարերքների մարդացած հոգիները․ ծովի հոգին, կրակի հոգին և օդի հոգին` որ տարածվում էր ամենուր ու հետևում այս երկու հոգիների խաղին․․․․ ծովը, կրակը, օդը՝ մի վայրում, միաժամանակ, միասին․․․ 

ծովը հանդարտ,  տարածում էր իր ողջ մակերեսը կիսամութում և տիրապետում դրա յուրաքանչյուր անկյանը, նա հստակ գիտեր, թե որ կողմում ինչքան ալիք կարող էր տարածել, չէ՞ որ նա միշտ նույն տեղում էր և ամեն օր հետևում էր լուսնի փոփոխություններին ու, երբեմն, ակամա դառնում փոփոխության պատճառ և կրող․․․ծովը տարածում էր իր բաց կապույտն ու ներդաշնակություն ստեղծում կիսամութում, իր անսահմանության ու թվացյալ բացության մեջ ծովը միաժամանակ այնքա՜ն փակ էր, ու տարածվող մակերեսից՝ մի քանի անգամ ավելի խորը․․․ նա տարածվում ու մտածում էր իր գոյության իմաստի մասին։ գերմարդկային ուժով ծովի մարդացած հոգին սիրում էր աննկատ ալեկոծվել ու փակ պահել իր ընդհատակյա աշխարհը կրակի և անգամ օդի առջև, ով ի զորու էր տարածվել ամենուր։ ծովը լցնում էր կիսամութն իր մակերեսի անսահմանությամբ և անհայտ կերպով չէր հանգցնում կրակը, պտտվում էր նրա շուրջ, հմայվում կրակի ազատ տարածումներով և լուսաստվերային այն գեղեցիկ խաղով, որ ստեղծվել էր, կրակի վրա ընկած, լուսնի շողքի արդյունքում։ կրակը հանդարտ չէր ծովի պես և իր հոգու բոցավառ արտահայտության մեջ շատ բան էր թաքցնում, ու եթե ծովը թաքցնում էր իր ալեկոծումները՝ հանդարտության դիմակի տակ, ապա կրակը հանդարտությունն էր պահում՝ ամենուր տարածվող իր էության մեջ։ նա վառվում էր ուժեղ բոցով և ազատ տարածվում կիսամութում, չխաղտելով, պահն ավելի վերերկրային դարձնող, մոգական լուսավորությունը։ նրա կարմիրը լողում էր պահի մեջ ու երբեմն ձուլվում ծովի կապույտին։ նրանք մերթ նույն ուղղությամբ էին հոսում, մերթ՝ հակառակ, բայց տարօրինակ կերպով չէին հակասում միմյանց՝ խաղտելով բնության բոլոր օրինաչափությունները։  

օդը, լուռ տարածվելով, հետևում էր ամբողջ ընթացքին։ նա, իրեն հատուկ թեթևությամբ, աննկատ էր մնում, բայց միևնույն ժամանակ հասցնում էր լինել ամենուր և նկատել ամեն ինչ՝ երբեմն միջամտելով ծովե և կրակե հոգիների տարածումներին ու դրանց նոր ընթացք տալով, կրկին լռում և հետևում էր ընթացքին։ օդը՝ պարուրվելով այս երկու էություններին, ամբողջացնում էր պահը ու կատարյալ դարձնում կիսամութը․․․․ ծովը, կրակը և օդը շարունակ տարածում էին իրենց անկատար կատարելությունը կիսամութում և երկրի վրա վերերկրային պահ ստեղծում․․․․ 

պահն ավարտվում է մարդկային արհեստական լուսավորության միջամտությամբ․․․․